Frío empate no Viñas da Veiga

O Mondoñedo voltou a competición logo da súa xornada de descando.

O Viñas da Veiga foi testigo do terceiro empate do Mondoñedo no que vai de liga. Comezaba o encontro con ambos equipos sabedores de que onte sábado, o Abadín perdeu na cancha do Pol por 2-1 un resultado que favorecía a ambas escadras. 

O partido foi como se esperaba moi duro con ambos equipos empregándose a tope en cada balón e con moito xogo no medio do campo. Durante os primeiros minutos de partido o equipo local saiu mellor plantado no terreo de xogo pero o San Román pouco a pouco foi igualando as forzas e o partido xogábase na súa maioría no centro do campo, sen ocasións claras por ningún dos dous bandos, nin Mondoñedo nin San Román eran capaces de impor o seu estilo. Xa nos últimos minutos deste período o Mondoñedo despuxo de 2 ocasións para irse ao descanso con vantaxe no marcador, ambas de Ramallal. A 1ª no min 39 tras un gran pase de Carro para o rápido Ramallal que driblou ao porteiro pero o seu lanzamento final foise lamendo o pau e no último min deste período Ramallal atopouse cun balón morto na liña da área pequena pero o porteiro do San Román fíxose con el ante o empuxe do rápido xogador local. Chegábase ao descanso dun partido moi igualado en todos os aspectos, como non tamén no marcador 0-0.

A segunda parte iniciábase cun cambio para o Mondoñedo, quedaba no vestiario Alberto e entraba no seu lugar Portela. Este tempo comezou cunha boa ocasión para Noly, que de falta directa mandou o balón perto dos paos da porta do San Román. Pero esta segunda parte foi case unha copia da primeira. Sae mellor o Mondoñedo pero pouco a pouco o San Román aséntase no céspede e as forzas igualanse. Os visitantes no minuto 15 despuxeron dunha boa ocasión a saída dun córner pero o balón o final foise fora. Hermelino despuxo máis cambios no ataque do Mondoñedo dando entrada a Manuel por Felipe e máis tarde a Jesús por Ramallal, para o final ver o Mondoñedo volcado na porta visitante pero sen o acerto preciso para perforala. Dominio final dos locais e varias ocasións ser acerto. Nos últimos minutos o xogo estaba máis tempo parado que co balón en movemento, xa fose por cambios no San Román ou por faltas. Cabe destacar aquí a mala actuación arbitral que se viu hoxe no Viñas da Veiga, para ambos lado, deixando en moitos momentos que os xogadores se empregaran con excesiva forza. No último minuto de partido o colexiado expulsou por dobre amarela na mesma xogada, e ambas por protestar, a Manuel, que ademáis para o noso criterio tiña razón, xa que acababa de sufrir unha dura falta e so pedía castigo para o xogador do San Román.

Con este punto o Mondoñedo segue líder, e invicto, pero ademáis hoxe rompe unha racha, por primeira vez este ano os homes de Hermelino non foron capaces de marcar gol en todo o partido.

Líderes con 27 puntos, seguidos, precisamente do San Román con 24 puntos e que deberá descansar a vindeira xornada,  e terceiro queda agora o Abadín con 23 puntos trala súa derrota en Pol, un Pol que queda agora 4º con 22 puntos, 5º é o Ourol con 20 puntos e 6º completando os postos de Play Off queda o Celta Barreiros con 18 puntos empatado co Folgueiro 7º.

Na próxima xornada o Mondoñedo visitará Viveiro para medirse ao Praia de Covas no seu céspede artificial.

Datos:

Aliñación: Adrián – Rosendo – Álvaro – Pepe – Miguel – Felipe – Carro – Noly – Alberto – Ramallal e Jacobo 

Trocos: Portela por Alberto (no descanso), Manuel por Felipe (min 27 2ª parte) e Jesús por Ramamalla (min 32 2ª parte)

Campo: Viñas da Veiga. Terreo de xogo que se resintiu ao final do encontro con zonas con bastante déficit de céspede. Sobre 30 persoas na grada. Tarde fría de fútbol. 

Deixamosvos aquí tamén a enquisa que temos aberta sobre se considerades que o Mondoñedo manterá este bo ritmo de puntuación e conseguirá o ascenso final a 2ª rexional.



©Marcos Candia

Sangue Laranxa

O Burela FS recibiu onte a visita do Rei de Copas, o Inter Movistar, partidazo no Vista Alegre, cheo ata a bandeira, cun resultado final de 1-2.

O conxunto burelés, é o único do territorio nacional que ten ambas escadras na máxima competición (masculino e feminino), no partido de onte soubemos quen ten parte dese mérito, nin máis nin menos que a incrible aficción laranxa.

O Vista Alegre, cheo a rebentar, viu como pola súa pista pasaba un dos equipos máis potentes deste deporte, non so en España se non a nivel mundial, como é o Inter Movistar, da capital española. O partido a priorí parecía que sería un coser e cantar para os visitantes, pero logo dos 40 min de xogo, a realidade foi outra ven distinta. Desde o primeiro segundo de partido a aficción animou sen cesar aos homes de Xulio Delgado que saíron a súa cancha sen complexos diante dun rival de altura. No min 5 de xogo o gran Betao marcou o 1º tanto do encontro e puxo en franca vantaxe o cadro visitante, 0-1. Pero o Burela soubo refacerse deste gol inicial e antes de chegar ao descanso o taboleiro reflectia táboas no marcador 1-1.

No segundo período o partido seguiu un derroteiros similares, o Inter buscaba a porta do Iago e o Burela a contra despuxo de varias ocasións para poñerse por diante no marcador, mercé o seu gran traballo defensivo, a súa velocidade e o empuxe, inestimable, da grada burelá. Pero a fortuna foille esquiva, ata tres dobres penaltis tivo o cadro local e ningún rematou na rede; nos últimos minutos e en vista do empate a 1-1 que seguia no marcador, os visitantes optaron por poñer o denominado porteiro-xogador e con esa estrataxema, Betao, de novo, cun gran disparo puxo o definitivo 1-2 no marcador. Pero Xulio, adestrador burelés, despuxo tamén a partir deste intre o seu porteiro-xogador, ainda que a fortuna de novo, foille esquiva os burelaos.

Ata aquí o partido, derrota do Burela, ante un equipo pragado de estrelas nacionais e internacionais; pero onte en Burela, coma sempre, xogouse outro partido, este gañado por goleada, o partido da aficción. O Vista Alegre, leva anos demostrando a toda a Mariña, como se vive o deporte de élite, o sentimento laranxa, abandeirado pola incansable “Pataca Laranxa”, inunda cada día de partido o pavillón e fai vibrar aos xogadores, ata me atrevo a decir visitantes, onte sen ir máis lonxe, ao remate do partido os homes do Inter recibiron o aplauso do Vista Alegre, algo habitual, e que fai máis grande se cabe esta aficción.

Tralo partido de onte, e como xa comentaba Xulio, queda unha sensación agridoce, o Burela tivoo ahí pero o final foiselle todo un Rei de Copas cos tres puntos, pero a liña a seguir xa esta debuxada, e o Burela non se pode render, deben loitar partido tras partido, e de seguro que os resultados chegarán. Unha vez máis a aficción estará ahí, e visto o de onte, nin pola cabeza se lles pasa renderse.

Mención neste punto, a sección feminina do clube, que segue entre as mellores da élite deste deporte a nivel nacional, codeándose sempre coa primeira praza da táboa clasificatoria e deixando un moi bo sabor de boca por todos os campos por onde pasa.

Dende aquí, queremos animar ao Burela a seguir loitando e demostrando que un humilde tamén pode ser un grande. Oxala este SENTIMENTO LARANXA perdure por moito tempo entre os mellores do futsal nacional. En hora boa Burela.

©Marcos Candia