Verdades que ninguén cre. 2

Cheganos o segundo relato deste serial, da man de Francisco Piñeiro, desta volta titulado:

¿Cristos afogou nunha poza?

As ameixas fanme a denteira,aínda que sexan maduras.Cada vez que como unha vexo a Cristos.

-Eu son eu,que xa é dicir.Non todos poden asegura-lo mesmo. Oio o que quero e escoito o que me convén. Penso chegar a vello e se cadra quedo para a semente.

Así nos falaba Cristos sentado no pousadoiro mentres gardaba a petaca. Pousara  un feixe de estelas dos montes de Camba;viña de roubar porque leiras non tiña nin unha neste mundo.

-Non hai lei que prohiba vivir das sobras-dicía-;os toros e as pólas vendeunas seu dono,os cachopos escáchoos eu e as raíces cómeas o monte . Todos en paz. Contádello a mestra pola tarde para que vos explique se o pau que non medra sempre é garabullo e porque á man pecha lle chaman o puño.

Era un pracer escoitalo ,…quizais porque non o entendiamos.

Se o papel de lia-lo tabaco non pegaba ben cuspía na resina dunha estela e dáballe unha pasada, prendíalle lume co chisqueiro e ceibaba un fumazo con olor a …vainilla. Facíanos esquece-la  fame.

-Fede a peluxe de meiga- dicía Cristos.

Tiña moitos amigos,ou mo parecía,pero vivía so .A súa irmá Celsa morrera botando xuramentos no alboio,enriba dun lote de estrume. Non houbo quen se atrevera a tocarlle.

-¡Pois non era a filla do demo!-alporizouse Cristos cando lle contaran como fora.

-Era irmá de Cristos mais non era cristiá-murmuraban.

Aínda hai que fai figas ó pasar polo carreiro de diante da cabana , porque, alí está que se pode ver, todo plagado de estrugas agás o lugar xusto do pasamento que quedou ermo de por vida coa silueta da finada no chan debuxada.

Cristos comía das sobras,do que lle daban os veciños.

-¿Por que deixaría o seu traballo despois de tantos anos?- matinaba a xente.

Fora criado na facenda do señor de Villamarín, coma case tódolos de cara torrada. Alí non había sesta e Cristos toqueaba debruces apoiado no mango do sacho aterrando no millo. Dende o patín o amo berraba :- ¡Cristos xa estás durmindo!

-Non ,señor. Estou pensando.

Un día, ó mencer,descolgou o sacho e..¡non o ides a crer!,pero está alí que se pode ver. ¡Cortáranlle dous palmos ó mango!… Cristos acariñouno e anasouse. Botouse a chorar; chorou  bágoas de home.

“-Un home sen mango non pode pensar; é a mona dun pobo”- pensou Cristos- .”Quitáronme a honra”. Marchou calado para endexamais volver a ser criado.

-Ninguén llo cre .Tivo que haber algo máis pero,…¡shhh!, calade que lle parece mal.

– Eu son ó revés de Adán que por culpa do “mango” tivo que saír a gaña-lo seu pan-, acalorábase Cristos cando se decataba das desconfianzas.

A xente tíñalle respecto. Ninguén comentaba o que lle levaba pero,ó solpor,silandeiras coas mans debaixo do mantelo,ou pola canícula, á présa, mandado polo cativo da casa , ían deixando  cadaquen o que podía  na pedra do vertedoiro ou na gateira da porta que nunca estivo pechada.

Pero o que ninguén coñecía de Cristos soubeno eu. Tiña un vicio,unha engolemia que o ía malograr…¡devecía pola codia do queixo de castela!  Descubrino cando lle fun a rouba-las ameixas ó crego. Aniqueime  entre as coles cando, de súpeto, abriu a ventá co coitelo na man,pelou o queixo e tirou as codias na eira, á carón da xurreira.

-“Este crego é parvo”-pensei-“.Ten as pitas debaixo e bota as pelas fóra do galiñeiro”.

Sentín tal degoiro que as papei sen limpar.Case afogo. Repetín tres días seguidos pero ó terceiro,xusto cando as estaba a arrepañar, voltou o crego a a abri-la fiestra e díxome:

-¡Ehh! Non son para ti-facendo acenos coa man para que me alonxase.

-“¡Será mal nacido!”- pensei. -“prefiere que se pudran no chan a deixarmas comer”.

Ós poucos meses,unha mañanciña de pendurados carambelos ,cando a Toña do Vedral atrollaba na lameira da congostra albiscou un vulto mouro no medio da lama.

-¡¨Léveme o diaño e non me leve a alma se non é Cristos”! ¡Cristos, Cristos!- Botou a correr berrando polos veciños.

Cristos morrera de fuciños nunha poza. Cando o xuíz ordenou reviralo viuse que cuspira  codias de queixo de castela…. ¿Quen podía mercar tal cousa daquela?

A partires de aquel día cando o cura alza a hostia na misa a xente tose e víralle o cu. O crego mira anoxado para min ,que son o sancristán, e eu poño os ollos no Cristo do altar e digo:

-“Xuro por Deus que non llo contei a ninguén”.

(O relato é orixinal de Paco Piñeiro, e compártese baixo a súa autorización, todos os dereitos do mesmo, son propiedade do autor.)

Marcos Candia – Cultura e Ocio © 2.015