Verdades que ninguén cre. 3

Continuamos coa serie ofrecida polo noso colaborador, Francisco Piñeiro; e chegamos así o 3º relato da mesma.

A nai que era máis nova có seu propio fillo.

Confeso que de neno mofeime dela a miúdo. Era fascinante comprobar a vehemencia coa que afirmaba ter trinta anos cando era seguro que tería uns sesenta.

-¡Teño trinta e o meu fillo ten trinta e un!… e o tempo ha de darme a razón.

O tempo pasou e, sabendo o que sei, teño que recoñecer que os errados eramos nós.

Chamábase Ermesinda. Na mocidade dos meus pais era a moza máis vella da ruada.

Quedou solteira.

-Porque quixen- advertía fachendosa -que houbo xinetes de sobra desexosos desta montura e non coma outras que tiveron que se conformar coas lavaduras.

Era a vinculeira dunha potentada familia que minguara á présa dende a morte do vello, ó seu pai, quen dispoñía o traballo e, sen moito tempero, tanto á nai coma á filla poñíaas a andar.  Desde que o vello finara, aínda que as vacas muaran, ata as doce do día ninguén se erguía.

– Na cama é onde o tempo se aniña, onde o tempo está quedo e alí podemos contalo en segredo – dicían.

A nai da Ermesinda, de nome Mª das Dores, queixábase sempre para face-las labores por iso buscou un compadre. Seica era mañoso, lambecricas e amigo do viño, pero o caso foi, e non me preguntedes como, que á Ermesinda fíxolle un fillo. Desta  maneira o bo do home chegou a ser compadre, padre e logo padriño.

-A “santísima trinidade” -alcumárono os veciños.

Ó fillo da “santísima trinidade” e da Ermesinda  chamáronlle Anxo, coma se do ceo caera, pero non se podía negar que era cuspidiño a seu pai.  Por esas datas houbo no pobo un xuízo e a Ermesinda foi citada como testemuña. Cando subíu ó estrado preguntáronlle a idade.

-Teño sesenta anos- afirmou con rotundidade.

-“¡Sesenta años!”-exclamou incrédulo o xuíz entre burlas e gargalladas dos presentes.

            -¡No le llegaran treinta, mujer!

            -¡Boh!¡Boh! ¡Tamén me anda vostede con esas macanas!  Dixen sesenta e oxalá foran cen, ¿ou vaime dicir vostede a min os que teño? – replicou tan alporizada que a garda civil fixo ademán de intervir.    

O xuíz, polo baixo, comentoulle ó secretario:

– “No sabe la edad; póngale treinta”.

A partir daquela en toda a redonda quedou para sempre o conto nas bocas da xente pero, sabendo o que sei, a Ermesinda tiña razón.

O Anxo medrou e o escarnio aumentou .Non sabedes a gracia que a min me facía preguntarlle :

-¿Cantos anos ten Anxo?

-Corenta e un.

-E logo ti , que eres a nai,¿cantos tes?

-Corenta.

-¡Pero iso non pode ser!

            -Ti eres moi neno e do tempo non podes saber- sentenciaba tapándome a boca. Pero eu insistía e moito me ría, pero…, sabendo o que sei, ela tiña a razón.

Comecei a dudar de min cando lle entrevín unhas bágoas ó conta-la idade do fillo. Iso púxome a pensar. Notei inquedanza no fondo do meu peito de neno  por descubrir que pasaba naquela muller. Agora que o sei,.. síntome pequeno.

Morreu a Dores e mailo compadre. O Anxo ía ás troitas; mellor dito, ía toca-la zoca porque pasaba o día bañando a miñoca. De noite chegaba á taberna contando mentiras:

-¡Hoxe picoume a vella! Se non me agarro a un ameneiro case me leva pero crebou a sedela e marchou polo río abaixo con ela.

-Bebe outro chato que convido eu e sigue contando -azuzaban nel ata poñelo peneque.

Cando voltaba para a casa, de gabia en gabia, máis de unha vez lle levo dito:

-Ponte á beira da estrada que te vai matar un coche.

-¡Arre carallo! ¡E logo non me ven! ¿Ou para que traen as luces?

Mentres a Ermesinda, soa, depenicaba no tempo. Sentaba no poio, á porta da casa. Nin gato, nin cocho,…ninguén lle berraba. Xa non tiña nada .

-Pero estou moi cansada porque escoita-lo tempo non vos é tarefa doada.

             Cos ollos metidos no fondo da cara foise sumindo,…quedouse chupada.

          -¡Esta muller non come nada! -pensaba calquera cando só con mirala.

Un día, ó se erguer para irse á cama, rompeulle o brazo no que se apoiara. Envurullouno ó colo e a ninguén dixo nada.

         Sentei unha tarde á súa carón e notei que non separaba a man esquerda do seu corazón.

Conteino na casa e fomos aló.

-Hai que ir ó médico.

-Xa non precisa -contestou.

O óso prendera naquela postura e quedou para sempre en tal triste figura. Limpámoslle a casa, fixémoslle as camas…

-¡Virxe do Ceo, aquí non hai nada! Nin pan, nin patacas, nin cebola, nin faba, nada de nada…;ata os ratos marcharan.

Leveille comida que apenas tragaba e foi cando me decatei de que era certo o que eu sospeitaba.

-Xa pouco me fai falla – dicía mentres mollaba en auga  o pan no tanque de porcelana e logo chuchaba.

Acabei entedendo o xeito que tiña de conta-lo tempo. ¿Pero como o sabía?

-O que se gasta non se ten – afirmaba.- Hai que ser parvos para dicir que temos os anos que xa gastamos…¡Terémo-los que nos faltan!…¡Pobre meu Anxo! -e choraba.

-¡Non diga tal, señora Ermesinda, non diga tal!

-Digo, digo. Tres anos ten o meu fillo … Eu teño dous e vou para un…

-Xa chochea – pensei,…pero, tiña razón, sabendo o que sei…

Ó ano seguinte, cando ela dixera, a Ermesinda morreu e, xusto o día do cabodano, á noite, cando voltaba da taberna, ó Anxo esmagouno un coche contra un álamo … ¡iso que traía luces!

Revisei os papeis . Téñoos nas mans. As contas non minten e a Ermesinda tampouco. A nai gastou noventa anos e o fillo sesenta e un…E eu ríndome dela… ¡Serei ignorante!  Perdoa, Ermesinda.¡Quen poidera ser coma ti e saber conta-lo tempo para adiante!

(O relato é orixinal de Paco Piñeiro, e compártese baixo a súa autorización, todos os dereitos do mesmo, son propiedade do autor.)

Marcos Candia – Cultura e Ocio © 2.015