Verdades que ninguén cre. 7

As colaboracións son uns dos principais alicerces do éxito de Cultura e Ocio, e hoxe chega a septima entrega dunha delas, a sección do noso amigo Francisco Piñeiro, e os seus relatos Verdades que ninguén cre.

Preterida / Preferida

No verán do sesenta e cinco coñecín a un home que convivía con dúas
mulleres. Daquela érache ben espiñento o asunto. Á maioría dos veciños e forasteiros só lles preocupaba como farían para se deitar. A min iso non me quitaba o sono porque para tal traballo sempre sobraron mañas. No que si cavilaba eu era no ben que tecían a fermosa arte da convivencia diaria, a pesares de que as mulleres soportaban a despiadada presión social e o home levaba as chanzas e gabanzas pola súa afouteza e suposta virilidade. Niso , pouco ou nada cambiou o mundo.

O Mariano, que así se chamaba o cabaleiro , casara cunha delas ; logo, por mor das penurias económicas , emigrara a Suiza, de onde voltou con poucos cartos e con outra compañeira. Dou fe que os tres compartiron casa e mesa case trinta anos , ata que o home finou, non sen antes pregarlles que non lle mercasen flores pero que non esquecesen levarlle a diario o xornal “ El Progreso”.

Así o cumpriron , pero o luns da semana pasada as mulleres levaron unha sorpresa arrepiante.¡ O Mariano saíra da tumba! Andaba indignado, voceando por riba do seu panteón. Nunca un enfado tan grande lle viran en vida.
-¡Mariano ,botáronte do ceo!
-Non -repostou anoxado.  – Veño vos advertir dun perigo. Tende coidado. Disque bule por entre as personas unha epidemia de noxentos vermes da renartería que maltratan ás mulleres, esnaquízanas, quéimanas vivas,… ¡Témolo ceo abarrotado de coitadiñas! ¿Que tipo de animales serán os que poden cometer tales barbaridades?
– Pois son os homes.
– ¡Homes! Imposible – respostou Mariano. – ¿Ou entón eu que son?
– Ti eres un ser humano.

A muller de hoxendía cansou de apandar debaixo do taboleiro onde o home manexou ó seu antollo as pezas da familia e da historia; saiu voando coma pomba liberada para demostrar a súa capacidade de viaxar ó par do gabián. Todo iso non é soportable para quen aínda se chufa de ter un cerebro feudal con salvoconducto para exerce-lo seu dereito de pernada. Os maltratadores non son capaces de soporta-la pérdida da súa “posesión”, do seu xoguete de mazar, da súa coelliña de indias que, de cando en vez, sacaban da casa para pasearlle os collares.

– Pois o dialogar enriquece – reflexionaba Mariano. – Eu disfrutaba escoitando as vosas verbas en linguas distintas, percurando atopa-lo noso futuro entre as dificultades da vida. Non era doado, pero entendernos valeu a pena. Nós somos matrimonio de tres. Aínda que os papéis mintan. Casei cunha galega e con outra achegada, igual que Galiza, con dúas linguas maioritarias . De pouco serviu que o galego fose a lingua preterida ; resucita coma unha semente bendita nos beizos dos nenos porque é unha fala con sabor a caramelo. Tampouco serve impoñela pois prende por sentimento, non á forza. ¡Cantos houbo na terra que nunca galego falaron e agora viven del!

A muller, a fala, a relixión e a raza cómpre respectalas. De non seren preferidas ninguén pode troca-lo “f” polo “t” para seren preteridas, esquecidas, lapidadas, asoballadas ou maltratadas.

– ¡ E queda dito! – sentenciou Mariano – Voume ler “ El Progreso”. Por certo, seica xa se puxeron de acordo tódolos xornais de Galiza para publica-los diarios con metade das páxinas en cada lingua, ¿non si?
– Nós non oímos nada.
– Será que no ceo soñamos por adiantado.

(O relato é orixinal de Paco Piñeiro, e compártese baixo a súa autorización, todos os dereitos do mesmo, son propiedade do autor.)

Marcos Candia – Cultura e Ocio © 2.015