Arquivo da categoría: Verdades que ninguén cre

Verdades que ninguén cre. 2

Cheganos o segundo relato deste serial, da man de Francisco Piñeiro, desta volta titulado:

¿Cristos afogou nunha poza?

As ameixas fanme a denteira,aínda que sexan maduras.Cada vez que como unha vexo a Cristos.

-Eu son eu,que xa é dicir.Non todos poden asegura-lo mesmo. Oio o que quero e escoito o que me convén. Penso chegar a vello e se cadra quedo para a semente.

Así nos falaba Cristos sentado no pousadoiro mentres gardaba a petaca. Pousara  un feixe de estelas dos montes de Camba;viña de roubar porque leiras non tiña nin unha neste mundo.

-Non hai lei que prohiba vivir das sobras-dicía-;os toros e as pólas vendeunas seu dono,os cachopos escáchoos eu e as raíces cómeas o monte . Todos en paz. Contádello a mestra pola tarde para que vos explique se o pau que non medra sempre é garabullo e porque á man pecha lle chaman o puño.

Era un pracer escoitalo ,…quizais porque non o entendiamos.

Se o papel de lia-lo tabaco non pegaba ben cuspía na resina dunha estela e dáballe unha pasada, prendíalle lume co chisqueiro e ceibaba un fumazo con olor a …vainilla. Facíanos esquece-la  fame.

-Fede a peluxe de meiga- dicía Cristos.

Tiña moitos amigos,ou mo parecía,pero vivía so .A súa irmá Celsa morrera botando xuramentos no alboio,enriba dun lote de estrume. Non houbo quen se atrevera a tocarlle.

-¡Pois non era a filla do demo!-alporizouse Cristos cando lle contaran como fora.

-Era irmá de Cristos mais non era cristiá-murmuraban.

Aínda hai que fai figas ó pasar polo carreiro de diante da cabana , porque, alí está que se pode ver, todo plagado de estrugas agás o lugar xusto do pasamento que quedou ermo de por vida coa silueta da finada no chan debuxada.

Cristos comía das sobras,do que lle daban os veciños.

-¿Por que deixaría o seu traballo despois de tantos anos?- matinaba a xente.

Fora criado na facenda do señor de Villamarín, coma case tódolos de cara torrada. Alí non había sesta e Cristos toqueaba debruces apoiado no mango do sacho aterrando no millo. Dende o patín o amo berraba :- ¡Cristos xa estás durmindo!

-Non ,señor. Estou pensando.

Un día, ó mencer,descolgou o sacho e..¡non o ides a crer!,pero está alí que se pode ver. ¡Cortáranlle dous palmos ó mango!… Cristos acariñouno e anasouse. Botouse a chorar; chorou  bágoas de home.

“-Un home sen mango non pode pensar; é a mona dun pobo”- pensou Cristos- .”Quitáronme a honra”. Marchou calado para endexamais volver a ser criado.

-Ninguén llo cre .Tivo que haber algo máis pero,…¡shhh!, calade que lle parece mal.

– Eu son ó revés de Adán que por culpa do “mango” tivo que saír a gaña-lo seu pan-, acalorábase Cristos cando se decataba das desconfianzas.

A xente tíñalle respecto. Ninguén comentaba o que lle levaba pero,ó solpor,silandeiras coas mans debaixo do mantelo,ou pola canícula, á présa, mandado polo cativo da casa , ían deixando  cadaquen o que podía  na pedra do vertedoiro ou na gateira da porta que nunca estivo pechada.

Pero o que ninguén coñecía de Cristos soubeno eu. Tiña un vicio,unha engolemia que o ía malograr…¡devecía pola codia do queixo de castela!  Descubrino cando lle fun a rouba-las ameixas ó crego. Aniqueime  entre as coles cando, de súpeto, abriu a ventá co coitelo na man,pelou o queixo e tirou as codias na eira, á carón da xurreira.

-“Este crego é parvo”-pensei-“.Ten as pitas debaixo e bota as pelas fóra do galiñeiro”.

Sentín tal degoiro que as papei sen limpar.Case afogo. Repetín tres días seguidos pero ó terceiro,xusto cando as estaba a arrepañar, voltou o crego a a abri-la fiestra e díxome:

-¡Ehh! Non son para ti-facendo acenos coa man para que me alonxase.

-“¡Será mal nacido!”- pensei. -“prefiere que se pudran no chan a deixarmas comer”.

Ós poucos meses,unha mañanciña de pendurados carambelos ,cando a Toña do Vedral atrollaba na lameira da congostra albiscou un vulto mouro no medio da lama.

-¡¨Léveme o diaño e non me leve a alma se non é Cristos”! ¡Cristos, Cristos!- Botou a correr berrando polos veciños.

Cristos morrera de fuciños nunha poza. Cando o xuíz ordenou reviralo viuse que cuspira  codias de queixo de castela…. ¿Quen podía mercar tal cousa daquela?

A partires de aquel día cando o cura alza a hostia na misa a xente tose e víralle o cu. O crego mira anoxado para min ,que son o sancristán, e eu poño os ollos no Cristo do altar e digo:

-“Xuro por Deus que non llo contei a ninguén”.

(O relato é orixinal de Paco Piñeiro, e compártese baixo a súa autorización, todos os dereitos do mesmo, son propiedade do autor.)

Marcos Candia – Cultura e Ocio © 2.015

Verdades que ninguén cre. 1

149593_1372068036396_4108527_n
Francisco Piñeiro

Dende esta casa temos o inmenso pracer de presentarvos unha nova sección, titulada “Verdades que ninguén cre“, e na que contamos coa colaboración do gran Francisco Piñeiro (Mondoñedo, 4 de xullo do 1.956), que de sobra é coñecido por tod@s vos, e ao que lle damos dende xa as gracias por axudarnos a facer cada vez máis grande este espazo.

Tratase dunha sección que conta con relatos de Paco, os cales de seguro, serán do agrado de todos vos, coñecedores do gran traballo deste mindoniense, do Reguengo, que nunca para. Mestre en Cataluña, e creador de varios grupos teatrais como “O Bordelo”, “A Adala”, “Francisco Piñeiro” e “O Batán de Cangas”, nos que suma máis de 600 representacións, isto é so un anticipo dun excepcional currículo que podedes leer aquí.

E para comezar con esta nova sección, velaquí o primeiro relato de Paco:

– Ocorriu o día das últimas votacións municipais. A media tarde decidimos ir a votar camiñando. No medio do percorrido atopámonos cun carpinteiro afamado que sofre problemas de visión. Co seu paso lento, ó ritmo do suave golpe do recatón do caiado, desprazábase pensativo coa mirada no chan. Crucei cara a el para preguntarlle: -Como vai? – (A intención era saber se melloraba da operación de cataratas)

-Nervioso. – contestoume e sorprendeume coa explicación. – Veño de votar – aclarou- pero prefería facer o moble máis difícil da miña vida porque, cando carpintexo sei se o fago ben ou mal, pero votei e non sei se o fixen ben ou mal.

(O relato é orixinal de Paco Piñeiro, e compártese baixo a súa autorización, todos os dereitos do mesmo, son propiedade do autor.)

Marcos Candia – Cultura e Ocio © 2.015