Arquivos da etiqueta: A Fragavella

O que puido ser…

O empresario de orixe xaponés Katuza Kimura, elixiu no ano 1.985 o bonito lugar de A Fraga Vella para o cultivo de setas orientais a nivel industrial.

A Fraga Vella, é unha extensa finca, con abundantes manantiais de auga, na súa maior parte poboada de grosos pinos e o resto de verdes pastos. A única vivenda existente na finca, foi ampliada e mellorada de forma considerable, como lugar de residencia habitual para o novo empresario e a súa familia. Incluso tiña unha pequena depedencia adicada a ximnasio. Na parte traseira da edificación construíuse unha rampa, para facilitar a carga da producción obtida.

Un pouco máis arriba da vivenda construírase unha gran nave, con pilares e vigas de formigón, con tellado a duas augas e dotada de abudante auga, para o cultivo das setas.

Kazuta adicóuse, principalmente, ao cultivo da seta “Lentinula Edodes” (Shiikate), cogumelo que tamén era coñecido como “seta da saúde”, polas súas propiedades e que por esas datas non se cultivaba en ningún punto do territorio español. Os micelios erán traídos dende o Xapón ata a Fraga Vella e implantados en troncos de madeira autóctona. Como xa comentamos, o cultivo comezou ala por 1.985, a nivel industrial e a producción obtida era comercializada cara o extranxeiro, excepto unha pequena cantidade que era adquirida por un restaurante coruñés para servir a súa clientela. Na actualidade, este apreciado cogumelo pode ser adquirido nas grandes superficies comerciais.

Un dos grandes inconvintes co que se encontraba o empresario Xaponés na Fraga Vella era a falta de enerxia eléctrica. Despois de levar instalado nun lugar un tempo, quixo montar un bon secadeiro para as setas. As autoridades provinciais tíñanlle prometido dotar, a nave e a vivenda, deste ben tan prezado, pero o cambio no goberno provincial daqueles tempos, deixou todo nunha promesa.

Cando Kazuta Kimura abandoa a nave e a vivenda en a Fraga Vella, a comezos da década dos noventa, os vándalos comezaron a producir importantes danos materiais na nave e a vivenda, chegando a levarse as portas, ventás e incluso a cociña de leña. As autoridades provinciais, donas de todas estas propiedades, víronse obrigadas a tapiar os hocos das portas e ventás para tentar poñer fin aos actos vandálicos. A excepcional nave e vivenda, rodeadas de grandes pinos, permanecen abandoadas e ofrecendo unha desoladora imaxe. ¡O que puido ser, e non foi!


Coa colaboración de Andrés García Doural

©Marcos_Candia