Arquivos da etiqueta: Poemas

Teño amores na montaña

Os versos de Antonio Noriega volven a “Cultura e Ocio”. Unha nova achega da súa obra “Montañesas” é a que vos ofrecemos hoxe aquí. O seu título “Teño amores na montaña”

Teño amores na montaña

teño moza montañesa,

que ma deparou un santo

no turreiro dunha festa.

Déronlle as rosas de maio

roxa color prás meixelas,

branca, ¡volainiña branca!,

seique inda é máis que as folerpas,

e de folerpos de neve

penso que debeu ser feita,

xa que o sol i as nordesías

no ma logran ver morena.

Teño amores na montaña,

teño unha moza brañega,

que, si cos ollos feitiza,

o corazón me estonteia

c´aquelas palabras doces,

i aquelas surrisas meigas

das nenas repinicadas,

argullo das cumes ermas.

Miña santiña bonita,

¡Dios, que ma deu, ma defenda!,

pois pra min non hai ceio,

si no me caso con ela.

 

¡Heime casar!; os solteiros

sempre andan nas malas lenguas,

i eu quero vivir con honra,

xa que non teña outra herencia.

Heime casar, ¡non que logo!,

i heime de casar na aldea,

¡miña nai!, por que alí moran

as poucas almas sinxelas,

que sacan o pan da boca

pra socorrer a probeza.

Despois buscarei casiña,

unha casiña tarrea

con cortello, pra criar

dous bacoriños da teta,

¡i a facer pares de zocas!,

que se me canga, abofellas,

millor que escribir en verso

na doce fala gallega.


Agradecemento a “Pepe de Noriega”

©Marcos Candia

“Fale meu bisavó”

Como continuación a nosa sección adicada ao ilustre Noriega Varela, hoxe traémosvos un novo poema do autor mindoniense, titulado: “Fale meu bisavó”, recollido no seu libro “Montañesas” agardamos que vos guste.

Fale meu bisavó

O que a Galicia mal queira

pode vivir sosegado:

fun o vinteoito a feira

e non vin unha monteira,

nin un dengue colorado.

Quezais alguén non me crea:

os sombreiros de Sevilla

están de moda na aldea,

e n´hai bonita nin fea,

que non chufe coa toquilla.

Pon medo, así eu teña a Dios:

na vida de meus avós

un mantelo ¡era un tesouro!

e menos dunha onza de ouro

non se mercaba un dos bos.

Agora campa o percal,

i algunhas, que nin pra sal

teñen un carto no peto,

visten ¡que meten respeto!,

i hastra se enfouzan con cal.

Os mozos son máis profanos:

¡queren parecer xitanos!,

i aí en Vilamor xa se usa

un fargallo dunha brusa

que envolve a sete peisanos.

A lengua de Rosalía,

rico caudal de harmonía

que prendou a Castelar,

moitos n´a saben falar,

i os máis non lle teñen pía.

Si hai quen non val un pitillo,

nin sementa un grau de millo,

nin ha de heredar un rego,

¡e dálle azoutas ó fillo

para que non fale en gallego!.

¿E n´é tristura maña

ver que a mocedá se apaña

co vïolín dunha cega

e deixa a gaita gallega

entre as uces da montaña?.

¡Canta derruba se ve!:

figurando o que non é,

un pelellón do lugar

vai á vila para tomar

cos bachileres café.

Unha lexía escumosa,

com´os coscos, a graciosa,

que sabe a puntas de agullas,

i é rosmona, para armar bullas

tróuxoa o demo á terra nosa.

Vilengos, non sei si o conte…:

para tantear como pica

probeina aló na do Monte,

e ¿vedes? ¡auga da fonte

cunhos polvos da botica!.

En canto de ergue-la perna,

iban ver medrar os trigos,

e fuxían da taberna,

¡aqueles vellos de cerna

com´a freba dos caxigos!.

Ora si iba de camiño

un home e vía o loureiro,

pés pró mesón, i engordiño

botaba un neto dun viño,

¡que lle roncaba o calleiro!.

Para un rapaciño aldeán

era a festa do San Joán

si lle cocían a bola;

¿agora un guiche da escola?:

¡fúmalle as tripas a un can!.

Non hai quen faga un labor:

¡cantos marchan no vapor,

mozos do val e da serra,

que van deixar noutra terra

a virtú do seu sudor!.

¡Non!, naquel tempo pasado

non era tan desleigado

quen por un Creso se tiña,

si daba o leita a vaquiña,

i abría sucos co arado.

A boa fe tampouco dura:

non precisaba escritura

o que prestaba diñeiro,

nin se vía un xornaleiro

entre as gadoupas da usura.

I había menos malicia:

un lamote de Galicia

tremaba com´o vincalllo

diante as barbas dun godallo,

que lle azapurra a Xusticia.

Pode a Igrexa verquer praanto:

naqueles tempos, que eu canto,

si iban meus avós de festa,

nin o can ulía a cesta

antes de tomar o santo.

Dóiame ou non, eu ben vexo

o que hoxe pasa: no adrexo

entran picando o cigarro,

e xúntanse ó pé do carro

que trouxo para alí o pelexo.

Acabouse a cortesía:

teñen dous unha porfía,

polo valor desta palla,

e xa sacaan de naballa

no mellor da romería.

¡Adios copriñas!, n´hai nada:

a parexa namorada

tirou coa sinxel fouciña,

que non se cegaba axiña

porque era ben afiada.

Eses gallardo brañegos

que contestaban ós cegos

i atestaban ás rapazas,

no parolar e nas trazas

pouco amostran ser gallegos.

E non vexo no feirón

o chairego farfantón

i a carpazona xentil,

que nas trenzas o mandil

le entricaba o corazón.

Facendo cruces no chau

coa súa moca, o peilau

¡aganchaba por vencela!;

pero respondíalle ela

calcándolle ben a mau.

……………………………..

……………………………..

¡Todo aló vai!; si é ilusión

procramar a tradición,

cando hastra os cas lle fan guerra;

letrados da miña terra,

deliria o vello, ¡perdón!.


Agradecemento a “Pepe de Noriega”

©Marcos Candia

Antonio Noriega Varela

“Cultura e Ocio” ten o pracer e inmenso honor de poder presentarvos unha nova categoría “Antonio Noriega Varela”.

Como xa sabedes Noriega foi un ilustre mindoniense nado o 19 de outubro no ano 1.869 e finado en Viveiro o ano 27 de marzo do ano 1.947. Adicou a súa vida ao periodismo e a escrita de poemas editando un libro “Montañesas” que a partir da 3ª edición deu lugar a coñecida obra “D’o Ermo”.

Gracias a familia do ilustre Noriega, temos o pracer de facervos chegar parte dos poemas contidos en “Montañesas”, cos cales daremos forma a esta sección que hoxe vos presentamos. Neste punto, queremos dar as gracias, de forma especial a “Pepe de Noriega” que agarimosamente nos facilitou toda a información e poemas para este blog; ademáis o devandito “Pepe de Noriega” ten na rede un blog sobre a vida de Noriega, e sobre a súa gran obra, dito blogue podedes velo facendo click aquí.

Para estrear esta sección nada mellor que comezar co final duns versos manuscritos de puño e letra do propio Noriega Varela. En vindeiras entregas, como comentabamos, transcribiremos varios poemas da súa obra “Montañesas”. Facendo click na imaxe podedes vela a maior tamaño. 

As imaxes que ilustran esta entrada foron cedidas por “Pepe de Noriega”

©Marcos Candia